Freedom_space

ชายคนหนึ่งกลับจากที่ทำงานมาถึงบ้านด้วยความหิว เหนื่อย และอ่อนเพลียเพราะทำงานหนักมาตลอดสัปดาห์ เขาพบลูกชายวัยห้าขวบรออยู่หน้าประตูบ้าน

"พ่อครับ ขอถามอะไรพ่อหน่อย" ลูกชายถาม

"จะถามอะไรก็ว่ามา" พ่อตอบ

"พ่อทำงานได้เงินชั่วโมงละเท่าไรครับ" ลูกถามต่อ

"พ่อจะได้เงินเท่าไหร่ มันเกี่ยวอะไรกับแกด้วยล่ะ" พ่อชักโมโหที่ถูกซักเรื่องส่วนตัว แต่ก็ตอบไปอย่างรำคาญว่า "30บาท"

"ผมขอยืมเงินของพ่อสักสิบบาทได้ไหมครับ" ลูกชายถามต่อ

พ่อชักโมโหเพิ่มขึ้นแล้วบอกว่า

"นี่ลูกคงจะเอาไปซื้อหนังสือการ์ตูน หรือขนมของเล่นอีกแล้วละซี รู้ไหมว่าพ่อต้องทำงานหนักแค่ไหนกว่าจะได้เงินมาทีละบาท เข้าห้องไปทำการบ้านดีกว่า พ่อจะดูโทรทัศน์แล้วก็จะต้องเข้านอน เพราะพรุ่งนี้ต้องตื่นไปทำงานแต่เช้า แล้วมีงานเลี้ยงต่อตอนเย็นถึงดึก มะรืนนี้ก็ต้องไปต่างจังหวัดอีกสามวัน"

เด็กน้อยหน้าเสียแล้วค่อยๆ เดินออกจากห้องไป

หนึ่งชั่วโมงต่อมา พ่อรู้สึกว่าพูดกับลูกแรงเกินไป อาจทำให้ลูกเสียใจได้ จึงเดินไปที่ห้องลูกชาย "นอนแล้วหรือยังลูก พ่อเสียใจที่พูดจากับลูกแรงเกินไป นี่เป็นเงินสิบบาทที่ลูกอยากขอยืมจากพ่อ พ่อให้ลูกฟรีโดยไม่ต้องใช้หรอก"

ลูกชายยิ้มทั้งน้ำตา แล้วดึงของจากใต้หมอนบนที่นอน หยิบเศษสตางค์และธนบัตรยู่ยี่ นับรวมได้ยี่สิบบาท

พ่อชักสงสัยแล้วถามว่า "ลูกมีเงินอยู่มากถึงยี่สิบบาท แล้วทำไมต้องมาขอยืมเงินพ่ออีกสิบบาทด้วยล่ะ?"

"เงินนี้เป็นเงินเหลือค่าขนมของผม ซึ่งเก็บไว้หลายเดือนแล้ว แต่ยังไม่ถึงสามสิบบาท วันนี้พ่ออีกสิบบาท จึงพอดีแล้วครัย" ลูกชายตอบ

"ลูกจะเอาเงินสามสิบบาทไปซื้ออะไรล่ะ" พ่อถามด้วยความสงสัย

เด็กน้อยตอบทันทีว่า "ผมจะเอาเงินสามสิบบาทนี้ไปซื้อเวลาของพ่อ ขอให้พ่ออยู่กับผมคนเดียวสักหนึ่งชั่วโมงได้ไหมครับ?"

(จากหนังสือ "108 วิธี มอบน้ำใจให้แก่กัน" รวบรวมและเรียบเรียงโดย ดร.อาทร จันทวิมล)

หลายครั้ง การใช้ชีวิตแบบรีบเร่ง อาจจะโดยสภาพแวดล้อมบีบบังคับ หรือด้วยความสมัครใจ เราอาจทำใครบางคนหล่นหาย ใครคนที่สำคัญและมีความหมายกับเรา จะมีประโยชน์อะไรหรือ ถ้าการไปถึงจุดหมายแล้วหันหลังกลับมาไม่พบใครที่จะเคียงข้างเรา ชีวิตบางทีก็ซับซ้อน บางทีก็แสนง่าย ใช้ชีวิต ใช้เวลากันให้ดีๆนะครับ